هدیه تولد:

طوفان تر از همیشه به سمتم وزیده ای

مردی شکست خورده تر از من ندیده ای؟

از من مخواه راحت از اینجا گذر کنم

وقتی هزار پیله به دورم تنیده ای

ما سرنوشت مشترکی را قدم زدیم

مثل من از بهشت تو هم سیب چیده ای

گاهی خیال میکنم اینجا نشسته ای

گاهی به روی زانوی من آرمیده ای

حتما ً شگفت مانده ای از کارهای من

دیوانه ای شبیه خودت را ندیده ای

دیدم شبی به شکل کبوتر تو را به خواب

تا آمدم به سمت تو دیدم پریده ای

این شعر را به چشم تو تقدیم میکنم

این دل سروده را که خودت آفریده ای :

یکنفر آمده دنیای مرا سبز کند

خواب و بیداری ِرویای مرا سبز کند

پلک ِچشمان ِتر پنجره را بگشاید

سمت ِدلگیرِتماشای مرا سبز کند

بشکند قفل ِلب ِصبر ِقناری تو را

بال ِبشکسته توکای مرا سبز کند

سیب لبخند به لبهای تو آویزد و بعد

فصل نمناک غزلهای مرا سبز کند

و درخشنده تر از دختر مهتابی شعر

نور پاشیده که فردای مرا سبز کند

و به لبهای کویر ِدل ِبی زمزمه ام

زمزم ِقبله ی شیدای مرا سبز کند

بعد از آن هی هی ِتنهایی و چوپانی ِدل

کسی آمد نفس نای مرا سبز کند

عندلیبانه سخن ساز کند کلک مرا

طبع منصور شکرخای مرا سبز کند

و به یُمن نفس سبز اهورایی عشق

از ثری تا به ثریای مرا سبز کند

کسی از نسل اقاقی کسی از جنس بهار

یکنفر آمده دنیای مرا سبز کند